Vrouw zijn. Maar dan wel op jouw manier!

Er is een moment dat veel vrouwen herkennen. Je staat in de keuken, de dag is bijna om, iedereen heeft gekregen wat hij nodig had. En dan komt het, heel even, dat gevoel dat je nergens goed kunt plaatsen. Van buiten klopt alles. Van binnen schuurt er iets.

Je hebt niks verkeerd gedaan. Je hebt gewerkt, geregeld, gezorgd, alle ballen in de lucht gehouden. En toch is er onderweg iets zoekgeraakt.

Jezelf.

Wij schrijven hier niet om je te vertellen dat je harder je best moet doen. Precies andersom. We denken dat er iets mag stoppen.

Wie heeft jou geleerd hoe je vrouw moet zijn?

Niet hoe je je kleedt of je haar doet. Maar hoe je je hoort te gedragen. Hoeveel ruimte je mag innemen. Hoe hard je mag praten. Hoe succesvol je mag zijn. Hoeveel je hoort te zorgen. Hoe lief je moet blijven. Hoe sterk je moet zijn.

En misschien nog belangrijker: wie heeft jou geleerd wat een goede vrouw is?

Want ergens werd goed zijn voor anderen langzaam hetzelfde als steeds verder weggaan van wat goed is voor jou. Je zei ja terwijl alles in je nee riep. Je maakte jezelf kleiner zodat iemand anders zich prettiger voelde. Je duwde een verlangen weg omdat het niet handig was. Je bleef waar je allang niet meer wilde zijn.

Dat is geen zachtheid. Dat is jezelf verlaten.

Misschien hoef je niets meer te verbeteren

We zijn er goed in geworden, in onszelf verbeteren. Nog meer leren. Nog bewuster worden. Nog gezonder leven. Nog harder werken aan onszelf.

Hier komt de Rebel in ons naar voren, en die zegt iets ongemakkelijks: het hoeft niet zoals het altijd ging. Misschien mag je juist iets afleren.

Afleren om jezelf voortdurend te bewijzen. Afleren om iedereen tevreden te houden. Afleren om toestemming te vragen. Afleren om je eigen gevoel meteen ter discussie te stellen. Afleren om te denken dat je eerst zeker moet weten dat een keuze de juiste is, voordat je hem mag maken.

En als de Rebel dat openbreekt, fluistert er iets anders. De stem die zegt: er is meer mogelijk dan je denkt. Dat je niet vastzit in wie je geworden bent. Dat je vandaag al een klein stuk terug kunt naar wie je werkelijk bent.

Dat is waar het bij ons om draait. Niet om verzet om het verzet. Om bevrijding. Om beweging.

Er is geen plaatje waar je in past

Wij geloven niet dat er één manier bestaat om vrouw te zijn.

Je hoeft niet zacht te zijn. Je hoeft niet altijd zorgzaam te zijn. Je hoeft geen kinderen te willen, geen carrière, geen relatie. Je hoeft niet klein te blijven om vrouwelijker te lijken en niet harder te worden om serieus genomen te worden.

Je mag zacht zijn en krachtig. Sensitief en duidelijk. Lief en begrensd. Rustig en luid. Je mag veranderen. Je mag van gedachten veranderen. Je mag opnieuw beginnen. Je mag iets willen wat niemand in jouw omgeving begrijpt.

Je mag een vrouw worden die niet in het plaatje past. En misschien begint jouw vrijheid precies daar.

Je eigen pad volgen vraagt moed

Je eigen pad volgen klinkt prachtig. Tot jouw pad anders loopt dan dat van de mensen om je heen. Dan wordt het spannend. Want wat als iemand je egoïstisch vindt? Wat als je teleurstelt? Wat als je succes groter wordt dan dat van de mensen om je heen? Wat als je eindelijk hardop zegt wat je eigenlijk al jaren weet?

Dan heb je moed nodig. Niet de moed om nergens bang voor te zijn. De moed om iets te doen terwijl je het spannend vindt. Om jezelf serieus te nemen. Om een grens te trekken. Om nee te zeggen zonder een uitgebreide verdediging. Om ja te zeggen tegen iets wat je diep vanbinnen verlangt.

Om niet langer te wachten tot iemand anders zegt: ga maar.

En dan nu: in beweging

Inzicht is mooi. Maar inzicht zonder beweging blijft een gedachte die ’s nachts terugkomt. Dus hier zijn vijf kleine dingen die je deze week kunt doen. Niet als huiswerk erbij. Als manier om jezelf weer te horen.

Vraag je lijf, niet je hoofd. Denk aan iets waar je twijfelt. Merk waar je het voelt. Wordt je borst eng en dicht, of komt er ruimte? Je lichaam wist het antwoord vaak eerder dan je verstand. Oefen deze week één keer per dag met die vraag: wat zegt mijn lijf hier?

Adem voordat je beslist. Sta je voor iets spannends, adem dan eerst een paar keer langer uit dan in. Je zenuwstelsel komt tot rust en je kiest vanuit rust in plaats van vanuit stress. Een keuze uit paniek is zelden jouw keuze.

Zet één moeten om in kiezen. Luister deze week naar je eigen zinnen. Elke keer dat je “ik moet” hoort, vraag je: klopt dat, of kies ik dit? Soms verandert alleen het woord de hele lading. “Ik moet” wordt “ik kies”, of eerlijk: “ik wil dit eigenlijk niet”.

Zeg één keer nee. Kort. Geen betoog, geen excuus, geen drie redenen erachteraan. Gewoon: dat past nu niet voor mij. Merk wat er gebeurt. Meestal veel minder dan je vreesde.

Vraag: van wie is die stem? Als je iets tegen jezelf zegt, iets streng of kleinerends, vraag je dan af van wie je die stem geleend hebt. Je moeder? De maatschappij? Vaak is de strengste stem in je hoofd niet eens van jou.

En dan de belangrijkste. Kies vandaag één kleine stap in de richting van je eigen antwoord. Niet morgen. Niet als alles geregeld is. Vandaag. Klein mag. Een mailtje dat al weken blijft liggen. Een gesprek dat je uitstelt. Een half uur voor jezelf dat je steeds als laatste inplant.

Dit is wat wij Vuurkracht noemen

Vuurkracht gaat voor ons niet over een vrouw die altijd sterk is. Het gaat over een vrouw die zichzelf niet langer voortdurend verlaat. Die haar plek inneemt. Die haar lichaam leert voelen. Die haar grenzen serieus neemt. Die durft te kiezen. Die haar zachtheid niet hoeft in te leveren om krachtig te zijn.

En die soms gewoon denkt: fuck it, dit is mijn leven. Niet om tegen alles en iedereen in te gaan. Omdat je eindelijk bereid bent om voor jezelf te staan.

Dat is voor ons vrouw zijn. Niet worden wie je hoort te zijn. Steeds meer worden wie je werkelijk bent.

Rust van binnen, lef naar buiten. Weer thuis komen bij jezelf. En misschien begint dat vandaag, met die ene kleine stap.

Moedig in beweging, dát is Vuurkracht!